Begin met wat je ziet. Niet wat je voelt, niet wat het betekent. Wat is er echt aan de hand?
Vijf miljoen schuld. Anderhalve maand runway.
De 160 namen op mijn scherm die hun geld terugwillen.
Dat 'het komt goed' een verdovingsmiddel was, geen strategie.
Dat mijn bedrijf technisch failliet is en ik nog steeds doe alsof dat niet zo is.
Het verhaal dat dit vanzelf op gaat lossen als ik maar hard genoeg werk.
Nu voelen. Waar zit je levenskracht? Waar zit je vast? Wat roept je?
De visie op wat dit bedrijf kan worden als het overleeft.
Het eerste telefoontje. De woorden: ik red het niet alleen.
Mijn borst. Alsof er een steen op ligt die er al maanden zit.
Het verhaal dat ik alles onder controle heb.
Dat ik bang ben. Dat ik het niet meer alleen kan. Dat ik hulp nodig heb.
Tenslotte: wie word je als je het signaal volgt? Wat is de keuze die erop ligt te wachten?
De versie die niet meer wegrent. Die belt, confronteert, leidt.
De keuze om te bellen. Om hulp te vragen. Om kwetsbaar te zijn.
Dat ik dit kan omdraaien, maar alleen als ik stop met me verstoppen.
Niet gewacht. Niet nog een dag gedaan alsof.